Ιχνηλάτης Ονείρων

  «Καπνίζοντας ένα κόσμο εγκατάλειψης…»   Θυμήθηκα το στίχο του Θανάση Κωσταβάρα, ταξιδεύοντας την πρώτη μέρα της καπνο-απαγόρευσης για τη Νάξο. Αίφνης, οι καπνιστές εξορίστηκαν στο ανοιχτό κατάστρωμα, ρουφώντας τη μυρουδιά του Αιγαίου. Οι μη καπνιστές προσαρμόστηκαν στα αεροπορικά καθίσματα, βυθισμένοι στην αχαλίνωτη αγόρευση των τηλεσχολιαστών. Ακονίζοντας τις ρομφαίες   της κάθαρσης για τη νέα σταυροφορία που άρχιζε. Φωνασκίες, ακρότητες, παντελής   απουσία διαλόγου, στην ίδια χώρα που ο αντίλογος αποτελούσε την πεμπτουσία της δημοκρατίας στην αρχαιότητα. Δεν θα αριθμήσω τα σχόλια που ακούστηκαν, αλλά θα επιμείνω στο αυταπόδειχτο. Όπως σε όλα, κι αυτή τη φορά η Ελλάδα εμφανίστηκε ανέτοιμη να θεσπίσει έγκαιρα   κανόνες, να πείσει για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού, να εκπαιδεύσει για τα δικαιώματα και της μίας και της άλλης πλευράς. Προσωπικά άρχισα το τσιγάρο σε μεγάλη ηλικία, όντας εξοργιστικά αντικαπνιστής στην εφηβεία και στα φοιτητικά μου χρόνι...

 Αποσκευές οι φαντασιώσεις μας Το μυαλό είναι περίεργος λαβύρινθος. Μπορεί να πνιγεί σε μια λακκούβα χωρίς νερό και να σωθεί σε μια αρχέγονη άβυσσο. Όπως γλιτώνει τον καιάδα των συναισθημάτων έτσι χάνεται στα μπουντρούμια των αντικατοπτρισμών. Έρχονται κάποιες στιγμές που ένα ταξίδι κινητοποιεί με την προσμονή εσωτερικούς μηχανισμούς, κατασκευάζει είδωλα, δημιουργεί αυταπάτες, οδηγεί σε τόπους αφανισμένους. Μπορεί όμως μια δροσιά ανέμου, λίγο απέραντο γαλάζιο να μας βυθίσει σε ένα μυστηριώδη κόσμο , παραμερίζοντας την αδήριτη καθημερινότητα; Τι είναι αυτό που συναρπάζει, που διεγείρει τις αισθήσεις, ποιος μοχλός ανατρέπει τα δεδομένα; Ποια δύναμη καλύπτει μεγαλύτερες περιοχές του ιστορικού χρόνου και καθιστά τον άνθρωπο, ενικό πια και όχι πληθυντικό, μοναδιαίο και όχι αγέλη, προσθέτοντας τεράστιες παραγράφους στη διάστασή του; Αν τα ταξίδια και οι διακοπές είναι αυτό που ζητάμε για να ανατρέψουμε προσωρινά την υποταγή μας, να αναστείλουμε – έστω για λίγες στιγμές - τις διαδοχ...

  Εθνικό απολυτήριο Ανθρώπων   Αγαπητέ υπουργέ   Για να σου πω την αλήθεια σχολείο δεν πήγα γιατί οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική άνεση εκείνο τον καιρό. Κουτσά -στραβά, κάποια κολλυβογράμματα τα ‘μαθα, από ένα μπάρμπα μου ,ράφτη στο επάγγελμα, και γεωργό και πουλητή και πολυτεχνίτη γενικά. Άλλα χρόνια τότε. Ψωμί δεν είχαμε να βάλουμε στο στόμα μας, είπα του πατέρα μου να τελειώσω το Σχολαρχείο, φρύαξε. "Έχεις εφτά στόματα πίσω σου" μου 'πε για να μοιραστεί τα βάσανά του, καθότι ήμουν ο μεγαλύτερος. Βλέπω τα σημερινά παιδιά και τα ζηλεύω. Ανέσεις, φροντιστήρια, ξανά ιδιαίτερα, στοίβες τετράδια , βιβλία. Τα παρακαλάνε και δεν πάνε σχολειό. Που νά 'ξεραν τι αίμα έφτυναν τα παιδιά σε άλλες εποχές για να μορφωθούν. Τώρα όλα είναι εύκολα, γρήγορα, σε αφθονία. Πολλές φορές χάνεται ο σκοπός μέσα σε όλα αυτά τα καλούδια. "Είναι βαριά η καλογερική, παππού" έλεγε, τις προάλλες, ένας πιτσιρικάς, χωρίς να ξέρει τι θα πει καλόγερος και μοναστήρια. Σε κ...

    Όταν ξέρεις πού πας…   Ευτυχώς που κάποιοι αποφασίζουν να διαβούν τον Ρουβίκωνα της αδιαφορίας και να θυμίσουν στους αδαείς ότι μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος. Γιατί με τόσα μαλάματα που στολίσαμε την υποτιθέμενη καπατσοσύνη μας, μηρυκάζοντας το ένδοξο παρελθόν,  την «ευφρόσυνη ύπαιθρο», αδυνατώντας εν πολλοίς  να ισορροπήσουμε στις αδηφάγες διαδρομές του χρόνου, φαγώθηκε το πρόσωπό μας, όπως θα έλεγε ο Σεφέρης. «Οι Έλληνες, έγραφε ο διαπρεπής Γάλλος ελληνιστής φιλόσοφος Ζαν Πιέρ Βερνάν, που έφυγε στα 93 του  χρόνια, θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και ότι ο ρόλος του είναι να προσπαθεί να την κατανοεί και όχι να κυριαρχεί πάνω σ’ αυτήν». Πόσο απλά και σοφά τα λόγια του, αφού ο ίδιος γνώριζε πλέον ότι σοφός είναι εκείνος που μιλάει κατανοητά, ερμηνεύοντας δύσκολα νοήματα. Πετώντας τον μανδύα του δήθεν ειδικού που περιβάλλει τους ώμους, αλλά όχι τα μυαλά, των περισσότερων ακαδημαϊκών, πανεπιστημιακών δασκάλων και κάθε ...

  Ο ενταφιασμός της πολιτικής σκέψης   Τι αποκομίσαμε μετά τα αποκαΐδια στην Πελοπόννησο και την Εύβοια;  Ορφανό λόγο, ορφανά συνθήματα. Άλλωστε πέραν των βαρύγδουπων λόγων που ειπώθηκαν, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση η αγωνία των κομματικών μηχανισμών και των έπ’ αμοιβή συνεργαζόμενων επικοινωνιολόγων δεν είναι η εκπόνηση ενός στοιχειώδους προγράμματος, αλλά η επιλογή της κρίσιμης λέξης που θα μαγνητίσει  το ψηφοφόρο  πλήθος. Μια λέξη που θα τα λέει όλα χωρίς να πρεσβεύει απολύτως τίποτε. Κενότητα επιστημονική. Κάτι παρόμοιο συνέβη και φέτος. Τα προγράμματα, όσα υπήρξαν, είχαν  ελαφρές προσθήκες παλαιότερων, ενώ ήταν πασιφανής η προσπάθεια να εφευρεθούν λέξεις - κλειδιά που θα «κλειδώσουν» την ψήφο υπέρ του ενός ή του άλλου. Η επινοητικότητα όμως δεν ήταν αρκετή για να καλύψει το χάσμα που ανοίγεται όταν θρυμματίζονται λέξεις σύμβολα, όπως η περιβόητη «άμεση δημοκρατία». Οι κριτικές μας ικανότητες συντρίβονται από την επέλαση της υπόσχεσης και της ...

  Τόση κάψα για ένα γκρεμό που φανερώθηκε από το πουθενά είχα πολλά καλοκαίρια να συναντήσω και η αλήθεια είναι πως αναστατώθηκα επειδή ήταν νύχτα και δεν ήξερα που πήγαινα. Αναλογίστηκα την αρμύρα που μου είχε απομείνει στο κορμί. Το καλοκαίρι που δεν έφυγε ακόμα. Εύκολο ήταν να καρτερώ εγκάθειρκτος, να πολεμάω τη ζέστη, να προσδοκώ μιαν ανορθόγραφη λέξη, ένα ρηχό πιάτο να ταΐσω τους φόβους μου. Νύχτα μέσα στις αναρίθμητες νύχτες. Μέχρι το φθινόπωρο που πέφτουν τα φύλλα και τα αναφιλητά. Κι αν δεν είμαι εκεί, μη με ψάξεις. Θα περιμένω να ανθίσουν ξανά τα κρινάκια, να πάρει ανάσα η κάπαρη, να ψωμώσει η άνοιξη. Στο κάστρο των θεών κατοικεί μακριά η ελπίδα. Δημήτρης, Αύγουστος 2012

  Το μαγκάλι Μέρες τώρα το κρύο δεν σήκωνε αντιρρήσεις. Ο χειμώνας ήταν βαρύς. Στο φτωχικό δωμάτιο- ένα κουζινάκι, μια σταλιά, ήταν έξω, δίπλα στις σκάλες και παρακεί το αποχωρητήριο-είχες την εντύπωση ότι οι τοίχοι ήταν διάτρητοι και έμπαινε από παντού παγωμένος αέρας. Λόφος Αξιωματικών, παραμονές του 1965. Το βράδυ που έπεσαν για ύπνο, δεν θυμόταν τι είχανε φάει, αλλά  είχαν ζεσταθεί πόδια και χέρια. Φόρεσαν πιτζάμες και σκεπάστηκαν με βαριές μάλλινες κουβέρτες που είχε υφάνει η μάνα στο χωριό. Τα παιδιά, κουρασμένα όλη μέρα από το σεργιάνι με τα κάλαντα,  βιάζονταν να κοιμηθούν για να έρθει ο Αι Βασίλης. Στο φτωχικό δωμάτιο κοιμήθηκαν τα δυο αγόρια, η μάνα, η γιαγιά και οι δίδυμες θείες. Ιωάννα η μία, Βασιλική η άλλη. Οι ανάσες ήταν βαριές στην αρχή. Μετά από λίγο δεν ακουγόταν τίποτα, πέρα από τα κάρβουνα που έκαιγαν στο μαγκάλι, δίπλα στην εξώπορτα. Κάποια στιγμή, περασμένα μεσάνυχτα το δωμάτιο γέμισε με παγωμένο αέρα και ανασηκώθηκαν όλοι τους τρομαγμένοι. Η...

  Το μεγάλο γράμμα …Σου μίλησα ποτέ για κείνη τη νύχτα που ως το πρωί κουβέντιαζα για σένα; (Είχε ένα κόκκινο αργοπορημένο φεγγάρι και λυπόμουν που δεν το ‘βλεπες.) Ποτέ δε σου ‘πα πως κάποτε βρεχόμουν τρεις μέρες και τρεις νύχτες κι ύστερα καθώς στέγνωνα μπρος σ’ ένα τζάκι, νηστικός, χαιρόμουνα που κάποτε θα ‘ρθεις για να στο λέω. Έξι χρόνια καρτέραγα για σένα και δε μίλησα κι όταν μου λεγες βουβά “έλα πάρε με” δεν μπορούσα πια… Τίτος Πατρίκιος, Το μεγάλο γράμμα (απόσπασμα)   * Ο  Βαπτιστής-Τίτος Πατρίκιος  (Tit Patrick) ( Αθήνα ,  21 Μαΐου   1928 ) είναι Έλληνας  ποιητής ,  πεζογράφος  και  μεταφραστής , της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς που έχει τιμηθεί με το Ειδικό  Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας  το  1994 .

Ο φασισμός μέσα μας Συμμετέχοντας στον τοίχο της φίλης μας Α. Π. για τη διείσδυση του μαύρου φασισμού σε στρώματα δήθεν διανοούμενων που συμπεριλαμβάνονται στο πάνθεο των διαδικτυακών φίλων μας, αναλογίστηκα πόσοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών υπηρέτησαν συνειδητά τον ναζισμό και τους ολοκληρωτισμούς κάθε πλευράς. Έχοντας τη μοναδική ικανότητα να διαχέουν το δηλητήριο της Τέχνης σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, υπνώτισαν συνειδήσεις, μάγεψαν μυαλά και υπηρέτησαν με συνέπεια ό,τι πιο απάνθρωπο δημιούργησε ο ανθρώπινος νους. Στην παρέα μας έλαχε ο Λευτέρης, αλλά ο εφιάλτης γεννήθηκε επειδή υπάρχει έλλειμμα πολιτισμού, παιδείας και συνειδήσεων. Αν θωρακιστούμε σε αυτά, τότε κανένας φασισμός δεν πρόκειται να μας απειλήσει...Και για να μην εφησυχάζουμε μόνο με όσα συμβαίνουν έξω από εμάς, ας αναλογιστούμε πόσο δίκιο έχει ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης όταν φωνάζει πως "οι βάρβαροι οι αληθινοί δεν γεννιούνται από το τίποτα. Ενυπάρχουν ήδη στις συνειδήσεις πριν ξεπεταχτούν ως φαινόμεν...

  Αυτή η άνοιξη * (*Στη μάνα μου που έφυγε στις 21 Απριλίου 2013) Θυμάμαι κάθε φορά να τριγυρνάς ανάμεσα στα λουλούδια Να χαϊδεύεις τρυφερά τους βλαστούς της άνοιξης Να ψιθυρίζεις σε κάθε σέπαλο τη μητρική αγάπη σου Εσύ που μου έμαθες τη μυρωδιά του χώματος Τα άγια χόρτα των βουνών- το κρέας της Κατοχής- όπως έλεγες Τα χρώματα της ντάλιας, των κρίνων, των ταπεινών κυκλάμινων. Μα αυτή την άνοιξη που καρποφορεί τους χίλιους πόθους μας Εσύ μανούλα μου γλυκιά δεν είσαι εδώ να τριγυρνάς στους κήπους. Κι είναι λειψή, έτσι που λείπεις… Δ. ΤΣΙΠ

                                                            Κλεψύδρα Κοιτάζοντας μέσα από την κλεψύδρα του ανελέητου χρόνου, φοβάμαι ότι αν περιμένουμε όλες οι αλλαγές της ζωής μας να συμβούν με αναρτήσεις τραγουδιών, όμορφες φωτογραφίες και γλυκανάλατα σχόλια, θα καταντήσουμε σκελετοί, αλλά ανατροπές δεν θα δούμε ούτε σε αυτό τον αιώνα.  Το διαδίκτυο είναι ένα παγκόσμιο χωριό, αλλά δεν είναι όλος ο κόσμος.  Ο ασυνείδητος ναρκισσισμός στον οποίο οι περισσότεροι έχουμε παραδοθεί, εμπεριέχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, απαισιοδοξία, ενοχές, ζήλια, θυμό και εγωισμούς κάθε λογής. Ποτέ δεν είναι αργά να αφήσουμε το ποντίκι κατά μέρος και να ακροβολιστούμε με τους συνανθρώπους μας σε πραγματικό χρόνο και ειλικρινείς συναντήσεις...  Δ. ΤΣΙΠ.

Μεγάλο Γράμμα (Τίτος Πατρίκιος, απόσπασμα)   Πρέπει να σου μιλήσω… Δίχως σκιάδι στα μάτια, δίχως μάτια που ν’ απαντούν στον πρωινό σου χαιρετισμό, μέναμε όρθιοι όταν ο ήλιος πυρπολούσε βράχια, βλέφαρα, καρδιές, όταν μες στη βροχή τη νύχτα ξεκλέβαμε μια μακρυνή μουσική, κι όμως με το μάγουλο πάντα μες στη ζεστή σας παλάμη, ακόμα κι όταν την τραβούσατε μακρυά, ακόμα κι όταν καν δεν την απλώνατε, ακόμα κι όταν λέγαμε: Καλύτερα έτσι, καλύτερα!.. Κανείς ποτέ δε μπόρεσε να μας αποστερήσει την παλάμη αυτή… Μα τώρα το καλοκαίρι μπήκε μέσα στο καλύβι μας. Ίσως να ήρθε ξαφνικά. Ίσως να πέρασε το φράχτη όταν εμείς βρισκόμαστε στο πλοίο και πώς να δεις εκεί τα χόρτα που κιτρίνισαν… Όμως ήρθε… Οι σκιές σκληράνανε μαζί με το κριθάρι. Και οι πέτρες κάτω στο ποτάμι καίνε. Δε μπορείς άλλο να ρωτάς τον άνεμο… Όταν γλυκαίνουν τα σταφύλια, το αύριο πηδάει πίσω απ’ τη μάντρα τ’ αμπελιού και φεύγει. Οι σκιές σκληράνανε. Οι λέξεις τεντώσανε και τρίζουν. Απαιτούν να ειπωθούν… Θα σου μιλήσω μπροστά στο πέλ...

Κάθομαι στην άκρη μιας μικρούλας λίμνης, όσο ένας στεναγμός, και παρακολουθώ προσεχτικά τους κύκλους που χάνονται στην ακτή, αναλογιζόμενος με σπαραγμό τη μαύρη μικρή πέτρα που είχα ρίξει πριν από λίγα λεπτά...Μικρός ο χρόνος και τα ανομήματα ... των πουλιών και των ανθρώπων...και κάπου εκεί γέρνω για να ονειρευτώ την κυρά των αμπελιών, τη στίλβουσα χαίτη που κυμάτιζε πριν από αιώνες, τη σαρκοφάγο της απουσίας, τη χαίνουσα πληγή της αιωνιότητας...Σεισμοί με συνταράσσουν όπως ακροβολίζομαι στο παρελθόν. Απέραντα κύματα με καταπίνουν, με αφήνουν ολόστεγνο, όπως ένα κουρέλι στην έρημο...Το πρωί λέω να φορέσω ξανά τη φορεσιά του βεδουίνου και να απλωθώ μαζί σου στο σβησμένο από την αμμοθύελλα μονοπάτι των αγγέλων. Εκεί που τα λάθη συγχωρούνται με απλοχεριά να δώσουμε ένα καινούργιο όνομα στην αλήθεια, στα όνειρα που φοράμε κατάσαρκα και να φύγουμε με ένα σημάδι ανεμελιάς χαραγμένο στα χείλη...Επιτύμβιο λάβαρο για όλα τα ταξίδια της ζωής που δεν έχει όνομα, δεν έχει τέλος, δεν έχει αύ...

Ένα σκαμνί αδειανό. Μια θάλασσα έρημη. Μια αγάπη χαμένη. Σ’ αυτό το φθινοπωρινό τοπίο υψώνεται το προσωπείο του φόβου. Μα εσύ δεν βλέπεις. Δεν ακούς την τρομοκρατία των αισθημάτων. Δεν αγγίζεις την εκπυρσοκρότηση της μελαγχολίας. Δεν υπάρχεις δίπλα μου. Δεν υπάρχω μέσα σου. Δεν ανταμώνουμε πια στα μονοπάτια της αναζήτησης. Γιατί πώς να στο πω. Είναι που η ανεξίτηλη μοναξιά δεν με γράφει πουθενά. Είναι  τα καλοκαίρια που πέρασαν ανέραστα. Αυτή η πικρή γεύση της αμφιβολίας. Είναι που πρέπει να προχωρήσουμε πάλι σε αναλύσεις. Να συνθέσουμε τα οράματά μας. Τις ελπίδες. Τις πίκρες μας. Να δρασκελίσουμε το ερμητικό κατώφλι του χρόνου. Να προσπεράσουμε το Χθες, το Σήμερα, το Αύριο. Είναι που πρέπει να θηλάσουμε την ερημία του Έρωτα. Να ξαναστήσουμε τους αδριάντες των ιδεών μας. Τώρα που τα παρασέρνει ο θυμωμένος χείμαρρος των ημερών. Είναι που μ’ έχεις ποτίσει το αδυσώπητο μαχαίρι της ταπείνωσης. Και που φεύγεις συνέχεια. Εσύ, αυτή, όλοι. Που δεν μένει τίποτα ορθό. Τριμμένη άμμος π...

Ομολογώ πως κι εγώ είμαι πρακτικός άνθρωπος. Αποφεύγω όσους με αγαπάνε. Στρέφω το βλέμμα απ’ τα ευωδιαστά λουλούδια. Δε συνομιλώ  με πόρνες του δρόμου που εκλιπαρούν για ένα κομμάτι σιωπής. Δε μοιράζομαι ψίχουλα με πληγωμένα σπουργίτια Ούτε μ’ αγγίζουν πορφυρά ηλιοβασιλέματα. Τακτοποιώ με αυταπάρνηση τις αναμνήσεις μου Πετάω στα σκουπίδια τις περιττές στιγμές Σκίζω κάποιες φωτογραφίες ρυτιδιασμένες από το χρόνο Διαγράφω ερημικά βράδια και  άχρωμες ημέρες   Σβήνω τα ίχνη μου αφού πλέον περπατάω συνέχεια Διώχνω τον δίδυμο ίσκιο που ακροβολίζεται στην ψυχή μου. Επιλέγω να είμαι ασκητής σε μια κόλαση απάνθρωπη γεμισμένη με χλωμά τριαντάφυλλα . Μαζεύω  τη στάχτη που πέφτει το φθινόπωρο στις πολιτείες και πυρπολεί τα σωθικά  Κρατάω στο  χέρι ένα ευαίσθητο δρεπάνι για να θερίζει τα λογικά μου. Είμαι πρακτικός άνθρωπος. Δεν διαβάζω ποτέ το ίδιο βιβλίο. Ούτε δίνω όνομα στα φιλιά έτσι που περνούν αδιάφορα από τα χείλη. Κι αν λιγοστές φορές κάποια...

"Το αύριο πέθανε χθες. Αυτό ήρθα προπάντων να σας πω", ψιθύρισε ο εξάγγελος. Βουβοί τον ακούγαμε, με κουρελιασμένες σημαίες, κατεβασμένα χέρια και συντριμμένα όνειρα. Ακόμα και τότε, μέσα στη φυγή, τους ολολυγμούς, τα σιδερικά που τα σήκωνε ο άνεμος, τα λόγια που μετεωρίζονταν στον ορίζοντα, τα φιλιά που απόμειναν στα παγωμένα χείλη, ακόμα και τότε, ένα μόνο αηδόνι γύρισε να αντικρίσει την καταστροφή. Ούτε ο Λωτ, ούτε οι γενιές που ξεχάστηκαν στους αιώνες των αιώνων δεν θα τολμούσαν...Τους αφήσαμε να μας ορίζουν...

"Σύντροφε" ασφαλίτη ανώνυμε Α’ Προβοκάτσια είναι να στέλνεις ξανά ένα κόσμο που ζυμώνεται στους καναπέδες. Προβοκάτσια είναι να παίζεις το παιχνίδι των αφεντικών, που υποτίθεται πολεμάς. Προβοκάτσια είναι σκοτώνεις αθώους. Δειλία είναι να κρύβεσαι πίσω από τα κορμιά δεκάδων χιλιάδων για να σπάσεις μια βιτρίνα και –να το σημειώσω-πάντα με ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ βαριοπούλα. Που στην «έφοδο προς τον ουρανό» δεν είναι μόνο οι τράπεζες, αλλά και τα βιβλιοπωλεία και τα μαγαζάκια όλων εκείνων που χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους στο γαμημένο σύστημα. Θέλεις να παίξεις για άλλη μια φορά το παιχνίδι «κλέφτες και αστυνόμοι»… Πήγαινε στους δρόμους μόνος ή με τους υπερεπαναστάτες συντρόφους σου και μην αφήσεις κεφάλι μπάτσου στη θέση του. Κάψε, βάλε φωτιά στα όνειρά σου, πέρνα στην άλλη όχθη με το κεφάλι ψηλά, μα όχι με ασπίδες αυτούς που δεν ακολουθούν την δική σου πρακτική. Κι αν ανοίξεις εσύ κι οι όμοιοί σου το δρόμο για ένα άλλο κόσμο χωρίς καταπίεση και αφεντικά, ένα κόσμο που θα κυκλοφορούν...